چه نامم نام تو،  بی نامِ نامی؟   

                               ترانه یا که قصه یارباعی ؟

بخوانم من تو را اسرار هستی؟  

                        بگویم اسم تو عشق است و مستی؟

 اگر گویند که نامت هست فرهاد

                          کنم  نام  تو را هر لحظه   فریاد

اگر که کوه کن باشی به پیشه

                             بیا این سینه ام برکن به  تیشه  

اگر که یوسف است نامت به من گوی

                      زلیخا،  می شوم یک دم به آن  کوی

 بگو نام خودت، ای رفته در راه

                                 مرا آزاد کن  از قعر این چاه

اگر روزی شوی مجنون کویم

                            شوم لیلی، به جز مجنون نجویم   

نگاهی از سر لطفت به ما کن

                           مرا  بی تاج با ما هم ،  صدا  کن

صدا کن تو مرا  از  روی  بامت

                        کمی  نرمش  بکن  تو  در  کلامت

مگیر دستِ گلت، از  دامن  ماه    

                         که با دست تو دولت،  می شود شاه  

نگاهی کن به زیر پای خود چند   

                             مرا آزاد کن چون باد از این بند

نگر، راهت به اشکم پاک کردم

                                برایت سینه ام را چاک کردم

به گل بوسه، کنم فرش زمینت  

                                  هزاران بوسه بر زیبا جبینت

بیا گل چیده ام بربوم و راهت

                               تنم تب کرده از شو ق نگاهت  

  بسوزانید مرا با کرده خویش

که این دل

 گشته از خود کرده ها

                    ... ریش   

بیافشانید

گَردم را به دریا

نبیند کس مرا

با کرده ام، بیش  

بخشکانید

 این تن را به حسرت

که بهتر خشک گردد

تا زند

نیش 

چه بی تابم

 برای رفتن خود

از این دنیا

بدون یار و بی کیش

چه بهتر جابمانم

من زهستی

مریز

 یک قطره اشک

بر خاکِ درویش

 *•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

دگر زخم دلم را

مرهمی نیست

دگر این زخم را

 پوشیدنم چیست

گذارید تا که دل  

در خاک گردد

که شاید

 بی گناه و پاک گردد 

  تنم را از کفن

 هموار سازید

که از غصه کفن هم

 چاک گردد 

زنید برسینه ام

 یک زخم شمیشیر

که خون از آن بریزد

                  ... پاک گردد   

   با مِهر ی از قرار ؛ 

عجبا ازاین:

پیریِ مهربان

این، پیر نمای جوان

که هنوز دهانِ خاطراتش

بوی شیر می دهد

و مست تکان گهواره

واز خودِ مهربانش

 جامانده

 هر صبح یک گل می دهد 

به امید

پستانِ پرشیرِعشقِ اسطوره ای  

و نگاه می کند

جوانی اش را

از دریچه شیرین خاطره  

از شهر فرنگیِ گم شده تاریخ

                       ... از سینمای آواره 

 راستشوبگم؟؟!!

           ... دیگه طاقت ندارم

الکی بگی :

  پیشت موندگارم

تو بهانه ای 

واسه اشکهای

            ... داغم

باغبونی

واسۀ گلهای باغم

تو خودت

       ... اِند کلام عاشقونه

باز بگو دوستت دارم

                   ...بیا سراغم

 *•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•**•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

خواب ديدم ، دم صبح 

 می پرم چون قمری

می جهم  برلب جوی 

می پرم  تا ته دشت ...

عمق دشت نا پیدا

دشت بود...

 خيز نگاهم تاکوه

کوه بود... تامهتاب

عکس مهتاب...

 درخواب …

 دل سپرده برآب

می پريدم… در باد

زيرپايم… همه دشت  

 روی امواج خیال

مست بودم و شاد

گیسوانم، مست بود

مست حرکات نسیم

می کشید دست به اندام صبا

می جهید تا فردا

چشمهایم...  در خواب

مثل هوشیاریِ روز 

پرکشید از پی تو 

پس  یک قطره... نگاه  

عکس چشمان تو بود

در کنارِ ... مهتاب

دل سپرده...

 بر آب

کم کمک،  رفته به خواب

من...

 چه بی تاب شدم

پرکشیدم...

          سر کوه

پرزدم...

       تا دل ماه

تا خودم  ماه شدم

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•**•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

 ده بالا، سمت نور

سر پیچ دومی.... 

..... نه خیلی دور

...کمی قبل از بلده 

...نرسیده به کُجور

اول ِ دشت شقایق  

  سمت راست

  خانه ی...

اجدادی ماست

توی آبادی ما... 

می شه عاشق شد و گفت

می شه گُُل داد  و شکفت 

توی آبادی ما  

روی یک تکه ی خشت

می شه از عشق نوشت 

می شه  افسانه    کشید

روی  بوم  سرنوشت

می شه از خشکی گریخت 

مثل  بارون شد و ریخت    

توی آبادی ما ...                                                                                        

زیراون   درخت  بید

می شه ، نیما رو دید  

لب چشمه ی بهشت

می شه  با چشم شنید 

می شه از سر کتل

بی پروبال پرید 

می تونی  از  ده  ما

برسی  عرش  خدا

شب   پرستاره   را

بروی   تا  دل  ماه 

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•**•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

توبه

این شعر را پسرم " مرغ طوفان"بعداز خواندن شعر متولد ماه عشق

و فی البداهه برای من نوشته

( این هم عکس مرغ طوفان زمانی که هنوز جوجه بود):

 بی منت سرشت . 

  برای اینکه بدانم تا چه اندازه خوشبختم به آدمهای بدبخت و درمانده نگاه می کنم ودر حال حاضر نمی خواهم به آدمهایی نگاه کنم که خوشبخت تر از من هستندتا بدانم تا چه اندازه ای بیچاره هستم...

   برای اینکه وقت تلف نشود، بی سلام شروع می کنم... ببخشید من می خواستم که ...

...چطور؟! مرا می شناسد، ولی آشنایی نمی دهد... اصلآ نگاهم نمی کند. انگار مرا جایی دیده باشد،  ولی مطمئن نیست، لبخندش شیرین است ... چشمانش را ریز می کند و سرش را نزدیک می آورد.  بوی عطرش توی بینی ام می پیچد. چشمانم را می بندم بومی کشم... وای که چه عطری، بوی میوه کاج می دهد ... 

 وقتی می گوید؛ خانم با شما هستم؛ مرا می شناسید؟ ... چشمانم را باز می کنم... دیگر چشمانش همان یک نقطه شک را هم ندارد، مثل اینکه اصلآ مرانمی شناسدیا شاید فکرم را خوانده و دلش نمی خواهد مرا با خودش ببرد.

 می گوید: تصور نمی کنم شما را بشناسم . ولی مثل اینکه سئوالی داشتید؟

می گویم: بهتر است خجالت را کناربگذارم.واز شما تمناکنم... بازوانم را باز می کنم و به طرفش می روم  ... 

 وقتی چشمانم را باز می کنم، آغوشم  تهی از جسمش و پراست از عطرِ خاطرۀ او با یک بغل تمنااست... 

بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ، خيره بدنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم 

در نهانخانه جانم ، گل ياد تو ، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد ؛

عطر صد خاطره پيچيد :

يادم آمد که : شبی با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتی بر لب آن جوی نشستيم

تو ، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه ، محو تماشای نگاهت .

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ .

يادم آمد : تو به من گفتی :

- " از اين عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر اين آب نظر کن .

آب ، آئينه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت بنگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی ، چندی از اين شهر سفر کن ! 

با تو گفتم : " حذر از عشق ؟ - ندانم

سفر از پيش تو ، هرگز نتوانم ،

نتوانم !

 روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر ، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رميدم ، نه گسستم .

باز گفتم که : تو صيادی و من آهوی دشتم

تا بدام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! 

اشکی از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگريخت ...

 اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آمد که : دگر از تو جوابی نشنيدم

پای در دامن اندو کشيدم

نگستم ، نرميدم .

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی ديگر از آن کوچه گذر هم ....

بی تو ، اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم