یک هدیه برای دونفر 

 این شعر را در حالی که برای عزیز دیگری سروده ام و آن را به او اهدا کرده ام ولی با کسب اجازه از او و با کمال میل و خوشحالی به  http://azizaqha.persianblog.com/ یعنی عزیز آقاعزیزستانی می سپارم تا آنطور که دلش می خواهد و با نام من در وب لاگ عزیزستانی و یاسایت خود و یا برای اجرای آن به وسیله خواننده برای دوستان عزیزستانی استفاده نماید . امیدوارم که به این وسیله دل دوستان عزیزستانی ام را به دست بیاورم .

                                                          با احترام : تاج ماه

شعر آواز باران را با آهنگ وب لاگ مطابقت بدهید و همراه باآن بخوانید. برای خود من هم جای تعجب است که چطور شعر و آهنگ با هم هماهنگی پیدا می کند و درست مثل اینکه آن را برای این شعر ساخته اند ... یک بار امتحان کنید بد نیست ...

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

آواز باران،  بر روی شیشه

رقص صنوبر، با یادِ بیشه

خندیدن گل از روی مستی

پرواز بلبل، از شوق هستی

فریاد خشکی، هنگام باران

اندام ماهی، در چشمه ساران

بالِ پرنده، در متنِ پرواز

شوق پریدن، از نو، از آغاز

با من بیا تا، سرچشمه نور

همراهیم کن، تا عشق پرشور

با من بیا تا، آغازِ بودن

یک نغمه ازمن، از تو سرودن

با من بیا تا، آغاز گفتن

تا رازِ بودن، تا شوق رفتن

با من بیا تا، عمق ستاره

بامن بیا تا، این قلب پاره

هجرت به سوی، سجادۀ نور

پرواز بی بال، تاقله ای دور 

خانمی با لباس کتان راه راه و شوهرش با کت و شلوار نخ نما شده خانه دوز در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند. منشی فورا متوجه شد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالا شایسته حضور در کمبریج هم نیستند.مرد به آرامی گفت: « مایل هستیم رییس راببینیم .» منشی با بی حوصلگی گفت: « ایشان تمام روز گرفتارند. » خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد. » منشی ساعت ها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند.اما این طور نشد. منشی به تنگ آمد و سرانجام تصمیم گرفت مزاحم رییس شود، هرچند که این کار نامطبوعی بود که همواره از آن اکراه داشت. وی به رییس گفت :« شاید اگرچند دقیقه ای آنان را ببینید، بروند. » رییس با اوقات تلخی آهی کشید و سرتکان داد. معلوم بود شخصی با اهمیت او وقت بودن با آنها را نداشت. به علاوه از اینکه لباسی کتان و راه راه وکت و شلواری خانه دوز دفترش را به هم بریزد، خوشش نمی آمد. رییس با قیافه ای عبوس و با وقار سلانه سلانه به سوی آن دو رفت.خانم به او گفت: « ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند. وی اینجا راضی بود. اماحدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم. » رییس تحت تاثیر قرار نگرفته بود ... ا و یکه خورده بود. با غیظ گفت: « خانم محترم ما نمی توانیم برای هر کسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا کنیم. اگر این کار را بکنیم، اینجا مثل قبرستان می شود. » خانم به سرعت توضیح داد: « آه، نه. نمی خواهیم مجسمه بسازیم. فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم.» رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار خانه دوز آن دو را برانداز کرد و گفت: « یک ساختمان ! می دانید هزینه ی یک ساختمان چقدر است ؟ ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت ونیم میلیون دلار است. » خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود.زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: « آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است ؟ پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم ؟ » شوهرش سر تکان داد. قیافه رییس دستخوش سر درگمی و حیرت بود. آقا و خانم" لیلاند استفورد " بلند شدند و راهی پالوآلتو در ایالت کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که نام آنها را برخود دارد: دانشگاه استنفورد ، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد. 

   http://groups.yahoo.com/group/hydroforum/join

  آخرین فصلِ کتاب تو

  بهار بود

  ...آن را به قلم عشق

              ... تآلیف کردم

  وقبل از اینکه

  برگ ریزان شود

  بوی گل آن را

         ... منتشر خواهم کرد

  درقطع وزیری

   و یکصد جلد

              ... بوسه

   بی گمان

   بهترین عشوه

              ... را می فروشد.

این شعر را پسرم مرغ طوفان در جواب این شعر من (دلم برای کسی تنگ است که سالهاست نام او تمناست) و او از زبان پدرم برایم این شعر را سروده. " دوستت دارم پسر" "دوستت دارم پدر"  

                              *•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

من نیز دراین ایام

             ... تنها شدم و خسته

 این بال نگون بختم

             ... بی روح شدو بسته

فریاد تو در دنیا

               ...دیگر چه اثر دارد

من آب شدم اکنون

               ... دروازه دَم بسته

دلتنگ مشو عاشق

          ... دروازۀ دل باز است

هر دَم که فرو آید

            ... مستانۀ آغاز است

من در دم دروازه

                ... جارو کنم آغازه

چون دُخت شکر پاره

           ...آوازه آن راز است

باتو پدرت هرگز

                 ... تنها نشود جانم

پس بر در ِدروازه

                ... آوازه کن آوازه

( شعر از پسرم" مرغ طوفان")

  این شعررا خَزان، دوست بزرگوارو هنرمندم از آبادان برایم فرستاده. البته نام شاعر را برایم ننوشته ولی شعر زیبایی است بخوانید و نظر بدهید ... 

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

هر شب به من سر می زند  

برگشتم که بگویم؛

                      ... سلام

دیدم

     ...در نگاه من آب شدی

قطره ای شدی

           ... به دریای عشق          

مثلِ ستاره ای 

  همراه با

       ... شهاب شدی 

فریاد،           

    ... فریاد

از این ظلم بی مرز

از این فریاد واخورده  

ای

 پرنده کوچکِ قلبم

به چشم ناباورم   

سالهاست

در آغوش خاک

عاشقانه  

      ... به خواب شدی   

بوسه ای است به دستان بهاریت

مادر  

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*