علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين

به علي شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علي گرفته باشد سر چشمه‌ي بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسکين در خانه‌ي علي زن

که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من

چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا

بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان

چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را

بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت

که ز کوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت

چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دم

که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي

به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را»

ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا

شهريار

برگرفته شده از : www.emamali.net/ gallery%5B2%5D.htm

*•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

دو تا گلبرگ  اقاقی

یک نوای کوچه باغی

یک قفس پراز ستاره

غنچۀ سیبِ  بهاره

یک هوای تازۀ پاک

پر پروانۀ دل چاک

خنده های شاد مستی

شعر عاشقانِ هستی

تن عریان شقایق

قطره های اشک عاشق

یک قلم پراز نگفته

یک گل تازه شکفته

نصف قرص از اول ماه

چهرۀ یوسفِ در چاه

همۀ دارو ندارم

همینه برات می یارم

می کنم  تحفه راهت

نداره قابل او چشم سیاهت

    یک نفر، مثل باد آمد

            یک نفر مثل ماه آمد               

     یک نفر آمد مثل                             

                     ... باران  

   یک نفر مهتاب  

  ولی                             

  بی هیچ گمانی                                                 

  تو را دوست دارم که

  از پشت هیچستانِ سهراب               

                              ...آمدی

   فقط مثل خودت      

  کمی از سکوت

  می گذشت

   که  در خودم

    گم شدم...

   امروز که پیدا شدم

  دلم ترک برداشته

     .......... 

    دیگر همانی نیستم که بودم

 http://www.newshatheater.com/html/lastperform.htm

تالار نو - مهرماه 1384- ساعت 19      

  درسنگر دل 

           به تیغ شمشیر خودم 

                         زخم سختی خوردم 

                                      آنقدر جان کندم 

                                                    .... تا 

                                                                ... مردم .

 تاکوچِ نرمِ مهتاب   

این تصویر دوست خوب ... قدیمی و محترمم محمد صالح علاء است ... گزارش زیررا هم  در (سایت روزنامه ایران )که با او مصاحبه کرده می توانید بخوانید به نظر من که بسیار شیرین و زیباست .

 http://www.iran-newspaper.com/1384/840129/html/young.htm

این هم یک سایت دیگر و گفتگوی محمد صالح علاء

http://www.40cheragh.com/contentDetail.asp?id=33&PNo=118

توی همین روزها از محمد صالح علاء می خوام که یکی از شعرهای قشنگش را به من بده تا در وب لاگم بنویسم .

از عالم زَر به عالم خویش شدی

با ما صنمی نشسته بی کیش شدی

از ماه و فلک جدا، فتاده برخاک

غیر ره ما گسسته، بی خویش شدی

یک چند به دولتت شدیم خادم دیر

سیاح شده جان تو را کردیم سیر

از جام لبت گرفته سرمست شدیم

تارک شده برجهان و بر عالم غیر

اینک که زاحوال تو مامست شدیم

از چشم فلک فتاده و پست شدیم

بی خویش شدی دوباره در عالم زر

نه مانده شراب و نه دگر مست شدیم

بنمای رخت ای جان بربنده درگاهت

صد بوسه مستانه بر چهرۀ چون ماهت

برگیر رخت از غیر، ما غیر تو نشناسیم

یک نیم نظر برما، برخاک و خس راهت

*****

مینیاتور: استاد محمود فرشچیان