نمی دانم چرا بلبل به جای گل نشسته سوگ پروانه

چرا شمع زبان بسته زآتش گشته بیگانه

برای چه صنوبرها بدون برگ می رقصند بیهوده

چرا لیلی زفرهادش جداگشته به دل گردیده بیگانه

برای چه کبوترها به پروازند برای دیدن کرکس

نمی دانم چرا گُل ها شده خُشک و زمین گریده ویرانه

مگر رسم وفا مُرده که آتش جای گُل از خاک می روید 

چرا دنیا شده خاکستری رنگ و چرا گردیده ویرانه

چرا مهر و محبت خار گشته در میان عالم و هستی  

نمی دانم چرا آن مرد عالم دانا  به ظاهر گشته دیوانه

مگر مردم نمی دانند که عالم دار فانی و جهان پوچ است

چرا پس بی مرامی می کنند و معرفت گردیده  افسانه

دیگر  نه  شمع  می خواهم،  نه  گل  می خواهم،  نه  پروانه

دیگر نمانده هوسی،  نه جوانی ، نه  آن دل   شیدای   دیوانه   

دیگر  از مهرو محبت، دیده نمی شود هیچ نشانه و اثری در من

کو  امید  آبادی،  کو  شور  عشقِ دوباره در  این  دلِ  ویرانه

چه  عبس  بند  میزنی،  به  صبوی  شکستۀ این دل مهجوورم

دریغ و صد افسوس،  سالیان سال است که از تو من دورم

چه  می کشی دست نوازش  به  خرمن عشق  سوختۀ  دیرینم

دیگر  چه  زمزمه  می کنی  از  شرار عشق، از خاطرات شیرینم

یک  عمر  هر  چه کرده ام  به حُرمت اسم عشق، حلالت باد

بگذراز من، هیچ مگو  که از صبوی عشق، چه  کس شرابت داد

اینک صبو  شکسته  و  ریخته  بر  زمین  آن شراب سُکر  آور

غبار شد هر چه ریخت  برزمین ، هر چند خون دل به پایت داد

اکنون  که مصلوب به صلیب  عشق می روم  به  سوی زوال

ای حواری همیشه غایب، برو دیگر مبنددل بر این امید  محال

من نیز مانند چشمۀ روان هرگز  به سرچشمه  باز نخواهم گشت

باز نخواهم گشت به سوی عشق تو، به سوی هزار نقشِ خیال