چون شیشه، شکست جام قامت

نا خوانده رسیده است  قیامت

دیر است لباس دِیر  پوشیم

از جام جهان زیاده  نوشیم

این سختی و این رنج و گناهان

افسوس که خود نوشته ایم آن

آغشته جهان به آتش و خون

خود خواسته ایم، شویم مجنون

خون ریخته ایم به جام تاریخ

مصلوب،  مسیح کرده با میخ

بر دار کشیده دشمن و دوست

برکنده همه فلک زتن  پوست

بد کرده به این زمانه مائیم

خود کرده چه تدبیر برآئیم

دیگر نه مجال، پیش روی است

نه پشت سری ره عبور است

وقت است که این جام بنوشیم

از بودن شرم آورخود چشم بپوشیم

 برگشتم که بگویم؛ 

  ... سلام

دیدم

     ...در نگاه من آب شدی

قطره ای شدی

           ... به دریای عشق          

مثلِ ستاره ای 

  همراه با

       ... شهاب شدی 

فریاد،           

    ... فریاد

از این ظلم بی مرز

از این سکوت واخورده  

ای

 پرنده کوچکِ قلب من

به چشم ناباورم   

سالهاست

در آغوش خاک

عاشقانه  

      ... به خواب شدی

پُرم از گفتنی ها و سُخن های نگفته

چه بی اندازه اسراری که درسینه نهفته

پُراز پرواز های بی ثمر، تا نیمۀ  راه

غزل هایی که گفتم عاشقانه در دل چاه

چه بی حاصل پریدن، پرکشیدن تادل کوه

نه قایق بودن و نه منتظر بر کشتی نوح

پُرم از بی وفایی های این سیارۀ سرد

که خنجر می کشد بر عاشقان، از پشت نامرد

پُرم، پُر از سکوت، پُر از نگفتن های بسیار

صدایم در هوای تنگ سینه گشته بیمار