همیشه زود دیر می شود

کاش کمی دیر تر زود می شد

نمی دانم  که تا کی خاطر ما

برای دیدن روی قشنگت این چنین است

که نه سر می شناسد از فراغت

نه که پا را قراری بر زمین است

نمی دانم چرایادت نمی گردد فراموش

از این محزون دل بیچاره ما

که هر چه بیشر رویت ببینم

نگردد کم به جزدلتنگی ازآن حاصل ما

برایم عشق تو دردی است زیبا

ولی دردی پراز اشک و جگر سوز

به چهره رامش و خاموش لیکن

به دل زخمی نهاد ه زخم جان سوز

نمی دانی چه ها کردی براین دل

که دل در سینه دائم بی قرار است

وجودی بی وجود، آواره، پر سوز

که سر تا پاهمه از عشق ناب است

... دلم پرواز 

   تنم پرهای بی اندازه می خواهد

   دلم یک شهر دیگر

    یک هوای تازه می خواهد

    نفس  می خواهم از رنگ بلورِ ماه  

    نگاهی تازه و یک عشق پرآوازه می خواهد...