ای صاحب عشق وشورومستی

ای  مالک  جان،  خالق هستی  

درمانده ترازما، که دراین خاک

کی نموده ای خلق،  به افلاک 

خود  نوشته ای مقدر  و  بخت   

تا بنده به دوش خودکشد سخت

مصلوب  به  تیر عشق، عیسی

شمشیر  زده،  فرق علی (ع) را

این  آه  بلند  ز  جمکران  است

این  سوز  دل  بیوه  زنان است

فر یاد  یتیم  و  مانده  در  راه    

یا  یوسف گم گشته در این چاه  

دل  گشته  چو  سجادۀ  گلگون

هر  گوشۀ  آن نوشته  با خون:

ما  بندۀ  در  گاه  تو   هستیم    

از  عشق  تو ما باده  پرستیم  

رحمی  بنما؛  رحیم  و رحمان

ای   خالق   ما   خدای   قرآن  

این دست امید که سوی غیب است     

مخلوق  پر از  گناه  وعیب است

خود چاره بکن، که چاره سازی

خود ساخته را  چه  می نوازی           

من در اینجا، تو در آنجا

من در این فکر، تو در آن راه

چه سبب من به بیابان

تو شوی  به سوی دریا

نه توان به سویت آیم

تو، توان کجا که سویم

من کجا شوم به کویت

تو نظر کجا به مویم

تو همیشه دور سویت

من کجا بوسه به رویت

شانه ی مهر کجا بود

که کشم به تار مویت

تابه کی تحملی هست

که نگیرد او زمن دست

تابه کی بدون خمره

زندگی کنم چنین مست

نه مرا زدیده بردی

نه که بی منی تو مردی

تو  ملائکی  نه خاکی

به کجا  مرا سپردی

چه جهان پست و بالا

که ندیده ام جزآن را

زچه رو نفس کشیدن

که ندیده ام صبا را