چه روی به سوی یاری، که دلش زعشق خالی است

 چه شوی  به سوی دِیری،  که خدای آن خیالی است

 که رودبه دشت بی گل، که سراسرش  سراب است

 تکیه برکوه چه  کردی،  که ز بن همه خراب است  

 چه زنی   به  جان  شیرین، که  به  تلخیش  کشانی

 مست  بی  شراب  بودی؟!  چه  سبو به  لب نشانی

 در  کدام  سنگ دیدی،  که  به  خنده   لب   گشوده

 در   کدام   باغ   خوانده ،   بلبلی   که   گل   نبوده

 ز  چه  رو نشسته  بر گل،  تن  پُر  ز  مهر و داغت

  که  رُخش   نه می نماید،  نه به شب  شود  چراغت

 به  که  دل  سپرده ای تو، که به صورتش نقاب است

به  ترک  خورده  سبویی، چه بگویی  که شراب است

 بشکن  همه  وجودت،  بگریز  ز  تار  و  پودت

 که  به  سر  رسد  غمی  که، بنشسته بر وجودت

 نه بگیربه سوی او راه،  نه بکن به دست خود چاه