نخند به سادگیم

گمان مبر نمی دانم

که با نگار دگر، جور گشته ای

گمان مبر که رفتی و شدی پنهان

ز افکارمن دور گشته ای

هنوز خوش است دلم

به خاطراتِ شیرینم

هنوز به عشقِ تو سجده می کنم

به رسم دیرینم 

می گریزم  از  خود و از دردِ  بی درمان  تو

از  نگاه  بی  فروغ، احساس   سرگردان   تو       

می گریزم  تا  نبینم،  من  که بودم پیش ازاین  

ماهِ   شب تاب تو،  یا  آواره ای   در  دام   تو  

می کشم   دست دلم  را از برت  دامن  کشان 

تا   که  بی  مهری  نبیند از تو و  هجران  تو

می نشانم  شعله های  سرکشم  را با سرشک   

تا  نگیرد،  شعله ی سوزان  من  بر جان  تو

می کشم پر را به سوی دشت های بی سراب

می گریزم  از   بهاری   که   نشد  مهمان  تو

اعلامیه :

به علت فوت همشیره قصابی تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد

                                                                      "قیصر"

 *•.¸¸.•*تاج ماه *•.¸¸.•*

خیلی ها سئوال کردند که جریان چیه و نگران شدند: خبری نیست !!! این پستی است که در آن شعری نو به نام " فرش قرمز"  نوشته بودم . خیلی از دوستانم محبت کردند و با کامنت و یا با تلفن تماس گرفتند که : ووووی ی ی چه خانم با شخصیتی دندددده ...می شه این شعر رو از روزگارتان پاک کنید  که اصلآ به تیپ و توپتان
نمی خورد . ما هم شعررا پاک کردیم و چون دراین  قسمت دوستان عزیزم کامنت داشتند  دیدم نمی توانم قلم رنجه آنان  را پاک کنم بنابراین تصمیم گرفتم فقط شعر را پاک کنم و چون فقط  باید خیلی حال و هوای یک جوری هایی داشته باشم تا بتوانم دوباره شعر بگویم ... گشتم به دنبال شعری یا قطعه ای که مال خودم نباشد در ضمن وب لاگ مدتی استراحت کند .

بنابراین تصمیم گرفتم شعر زیبا و فولکوریک ... یک توپ دارم قل قلیه را بگذارم همانی که می زنیم زمین هوا می رود ... ولی دیدم فایده ندارد و برخی ها در مورد اینکه چرا تو یک توپ داری و ما نداریم از من گله می کنند . برای همین این تصمیم گرفتم که این اعلامیه  را بگذارم که در فیلم " قیصر" پشت در قصابی نوشته شده بود را بگذارم برای اینکه از داشتن توپ خیلی ها ناراحت می شوند ولی از نداشتن خواهر قیصر کسی خم به ابرو نمی آورد و بیشتر اینکه مخاطبان من جوان هستند و اصلآ این قسمت فیلم قیصر را به خاطر نمی آورند ...

البته در گریزی دیگر برای " استند بای " کردن وب لاگ خود این کار را کرده بودم و پس از مدتی که افکارم تحت صافکاری رنگ قرار گرفت دوباره شعری را جایگزین کردم و حالا امیدوارم با وجود نزدیک شدن بهارو دور شدن ناراحتی ها ...

بهتر دیدم که کمی فکر کنم و بعد شعر دیگری که از راه می رسد را بگذارم و از دوستانم هم خواهش می کنم فعلآ اخلاق سگی من را تحمل کنند تا برنامه آینده که باشعری مزخرف تر از اشعار قبلی ام این محل را به روز رسانی کنم ...

قربان دوست نازنینم و یگانه خواهرم ... ربکا که همیشه در همه جا یارو یاور من بوده :

عزیزم ربکا جان  بعداز ۴۸ سال زندگی تازه نام فصل هارا بلد شدم و فهمیدم  بعداز زمستان همیشه باید بخواهی که بهار بیاید  وگرنه در همان زمستان گیر می کنی .

ربکا جان خودت می دانی که در ۲۱ سالگی در چنین روزی ... اصلآ روزگار خوشی نداشتم ... بنابراین به من حق بده که افکار پریشانی داشته باشم .