بند آخر:

 آخرین لحظه دیدارمان یادت هست؟ در آخر آن بند،  اشک نریختم، استوار ایستادم ، همان طورکه می خواستی، شیرزن بودم و شیرزن ماندم،  نسوختم،  ساختم.  شک نکردم به عظمت روحت.  شک نکردم به استقامتت به بزرگ بودنت به ایمانت به شجاعتت به عشقت به مهرت و به وفاداریت ونگاه کردم که می روی سرمست، مست دیدار یار و مرا باقی گذاشتی که دوباره تورا تکرار کنم . بارور شوم از تو از ریشه هایت که دمیده بودی در من. واز پس دیوار...... بوی باروت وصدای سرب آمیخته به خون، به عشق به هستی ودیوار کشیده تا ابد وسوراخ های ژرف وصدای پرِ پروازت را به سوی  قله های آرزو.  ارتفاعات دست نیافتنی جاودانه شدن .

   کسی فریاد زد:  همراه بندآخر.  قرآنی را که لحظه ای پیش در جیبت گذاشته بود م  به دستم داد و یک سیب که مجالی برای خوردن  آن نداشتی و یک لیموترش.

  قرآن راگشودم؛ هنوز جاری بود سوره مبارکه الفاتحه سوره مبارکه یوسف والقیامه ولشمس واللیل والنور وجاری بود خون گرمت همراه آن ، می چکید قطره قطره برزمین وهنوز قرآنت بوی تو را
می داد در آخرین لحظه های دیدارمان ....... بوی پدر.

کاش تو دریای چشات یه قطره بارون می شدم

واسه  روز دل خوشیت آینه و شمعدون می شدم

تو برام آوازمی خوندی مثل بلبل توی باغ 

من مث غنچه ی گل دوباره خندون می شدم

کاش دوباره می رسید فصل بهار دلمون

با نوای عشق تو شکوفه بارون می شدم

تو چشامو می گرفتی از عقب؛ که من کیم؟!

من واسه بوی دسات،  دوباره حیرون می شدم

چی می شد یه بار دیگه از زیر چشم نگام کنی

صورتم رنگ بگیره، دوباره گلگون می شدم

گل می گفتیم، روی تخت کنار رود جاجرود

  من واسه گل  کلامت مثل گلدون می شدم   

من به قربون چشای خوشگل و پر از صفات

کاش به دست عشق تو دوباره زندون می شدم