تو همان بزرگ مرد نامردی  

اگر شاعر شدم، شوری سرم بود

نگار خوش زبانی، در برم بود

اگر حرفی به روی کاغذ آمد

ببخشیدم...  کلام آخرم بود

سخن بی عشق گفتن، کُلِ درد است

به خاک افتاده برگِ زرد و سرد است

همین که زنده ماندم بی نگارم

نه کار من، که کار شیر مرد است

به رویا ها فقط،  زنده به روزم

خوشم با عشق او باید بسوزم

فقط امید رویش   دارد این دل

که زنده مانده است گویی هنوزم  

پند اول

بوقلموني، گاوي بديد و بگفت: در آرزوي پروازم اما چگونه، ندانم.
گاو پاسخ داد: گر ز تپاله من خوري قدرت بر بالهايت فتد و پرواز کني.
 بوقلمون خورد و بر شاخي نشست.

تيراندازي ماهر، بوقلمون بر درخت بديد. تيري بر آن نگون بخت بينداخت و هلاکش نمود

نتيجه اخلاقي
 با خوردن هر گندي شايد به بالا رسي، ليک در بالا نماني

پند دوم
گنجشکي از سرماي بسيار قدرت پرواز از کف بداد و در برف افتاد.

گاوي گذر همي کرد و تپاله بر وي انداخت.

گنجشک ز گرماي تپاله جان بگرفت و به آواز مشغول شد.

گربه اي آواز بشنيد، جست و گنجشک بدندان بگرفت و بخورد.

نتيجه اخلاقي
 هر که گندي بر تو انداخت، حتماً دشمن نباشد.

هر که از گندي بدر آوردت، حتماً دوست نباشد.
گر خوشي، دهان ببند و آواز، بلند مخوان.

پند سوم
 خرگوش از کلاغي بر سر شاخه پرسيد: که آيا من نيز ميتوانم چون تو نشسته، کار نکنم؟
کلاغ پاسخ داد: چرا که نه
 خرگوش بنشست بي حرکت. روباهي از ره رسيد و خرگوش بخورد.

نتيجه اخلاقي
لازمت نشستن و کار نکردن، بالا نشستن است.