رنگ فرشته می شود ...

خاطره ی نگاه تو

طعنه به غنچه می زند ...

خنده ی بی ریای تو

گرچه تو از ماه سری

از همه کس تو بهتری

قابل اگر بدانیم ...

جان و سرم فدای تو

تقدیم به بانوی صحرا که دریای محبت است

در دورترین نقطه جهان همیشه در کنار توآم  

می گریزم  تا  نبینم  آن  نگاه  سنگ را

خرقه ی وامانده و پوسیده ی  نیرنگ را 

می گریزم تا ندانم  هر دوچشمت  کور بود

روح بی احساس توهمچون سرابی دور بود 

از کلام  تلخ و حزن آلود و سردت  سوختم

حیف این جامه که ازعشقت به جانم دوختم

چشم  می بیندم  به تویا هرچه کردی با دلم

جز غریبی  و  ریا از عشق  تو  کو  حاصلم

می روم  شاید  که خود را در نگاهی  یافتی

 از سر احسان به  روحت یک نظر انداختی

دائم سنگ می شوی

دائم فرو می ریزی

دائم ابر می شوم

دائم می بارم