گرچه نامت را به لب راندم مدام

گرچه می خواندم تورا هردم به شام

 گرچه می گفتم که نامت چون گل است

هر کلامت همچو صوت بلبل است

 هرقدر گفتن زنامت باز کم

لحظه ی بی تو سراسر حزن و غم

 حیف من که عشق خود را باختم

بی سبب آن را به خاک انداختم

  حیف نامت را که کشتی با فریب

هرنفس گویم صد افسوس و دریغ

  می زنم خنجر به هرچه نام عشق

تا بجویم  در درون خود بهشت 

   دیگر این بیت و کلام آخر است

آخرین خط تو در این دفتر است

  چه ساده خوشم،  چو شیشه می داری مرا

 با نسیمی، مشکنی این شیشه را 

شیرینی و شهد و ا نگبینی

مصداق درست بت چینی 

تو روح لطیف سرو نازی

والقصه،  همان مونس رازی

چون غنچه خجل به باغ هستی

تو راز بزرگ عشق و مستی

یک نقطه نور، روزن  امید

تو شاخه  روشنایی و شید

هم مهری و هم شعری و هم شور

یک قصیده ی نخوانده و دور    

تو معنی کامل صفایی

تو یار قشنگ و باوفایی

باران شکوفه و بهاری

چون شبنم صبحِ کوهساری   

یک کتاب بسته پُر ز رازی

تو "رُزای" من،  چه دلنوازی