هیچ  گلی در این جهان،  بوی تو را   نمی دهد

شهد وعسل  به  کام من ،  طعم  تو را  نمی برد  

گرچه  به ناز رفته ای،   نظر  به ما  نمی کنی         

به  سادگی  بر  تن ما،  جامه  عشق   نمی درد  

تلخ نشد خاطره ات به زهرو نیش و نوش غیر   

بوی گلت  به  هر  نسیم،  از  سر ما  نمی پرد       

هر  که   به  تار می ز ند ،   تا  ببرد  دل  مرا

جز که  به تار موی تو ،   دل  مرا   نمی خرد 

می پرم،   تا  بلکه رویت  را  ببینم  در سپیدار افق

 در  تنم ،  قلبم  به لرزه آمده دروقت دیدارت زشوق       

در  میان  ابرها  می چرخم  از بین نسیم و  ماه و باد

در درونم  موج  رنگینی  شده  بیدار، گشتم شاد  شاد

رنگ دریا می شود چشمم ، تنم پُرمی شود از نور و پَر  

شوق دیدارت ،  مرا  لبریز  رفتن  کرده  و عشق ِ سفر

روی امواجی سپید،  گل داده صد یادنگاهِ  مست  تو

می دهد گل آرزوهایم... اگر بوسه زنم بر دست تو  

کم کمک،  باران گرفته  می زند  بر شیشه  افکار من

می دود درهم،  هزاران  رنگ زیبا در میان خواب من  

محو می گردد  پَر وبی بال می گردم به آنی در خیال

در میانِ بسترم،  صبحی پُر از افسوس و امیدِ محال