آهسته به گوش دفتر شعر

می خوانم از اندوه درونم

انگار که  از میانِ جانم

افتاده  و  از  درون  برونم

ذرات بلورِاشک و آهم

  می بارد و می شکافد  از درد

هر شعله سرکش وجودم

 چون دانه برف می شود سرد

زخمی و  شکسته بال و خسته

 در جنگ و ستیز  نا  برابر

فریاد من از دست تو ای دوست

فریاد زدست تو برادر 

در بین هزار یار و تنها

دیگر به کسی  هوس ندارم

نه ... طاقت پرواز دوباره

نه ... طاقت این قفس ندارم  

از باور خاطرات خوبم 

آهسته   و نرم  می شوم  دور

بازآن زن تنهای قدیمی

 آشفته و  سرگشته و مهجور

 متولّدِ ماه عشقم  

سالِ هزاروسیصد وسی هفت بهار دل انگیز

ساعت دوازدهِ مهربان

        ... و تازه خورشید رسیده بود

پشت قُلّه قاف 

که من  

        ... طلوع کردم

سراپا،  شور  

از سرزلفِ بی مثالِ یار

 و همان روز

         ...هر چند که دیروقت   

از پشت تریبون عشق   

بیانیه ای ایراد کردم   

به این مضمون :          

              ... من کیستم؟!!!

این پست سروده دوست عزیزی است از وب لاگ شکلات تلخ که از من خواست تا شعر قشنگش را در وب لاگم بگذارم و با کمال میل این کار را برای بهترین دوستانم انجام می دهم ...

-----------------------------

احساس یک دنیا دست
در گرمای گلویم سالهاست که
شعرهایم را فراری داده
لرزش چشمانم اکنون
شعر سرخ خونی شده
که وصفش لیلی را رقصانده
گوش نهادن به سه تار مش بابا
و عطر چای دادایی
ضمیر شکلاتیه دفتر مشق سپیدم شده
آری سپید
نمیدانی مگر استاد جان ندارد
و بابا پول
تا که قلمی حتی برای چند روز
هم مشق شبهای تنهاییم شود
اکنون من فقط ماندم و
یک عشق کهنه
که روزی میپنداشتم عشق مهتابیه من است
بشنو مهتاب اکنون سرگذشت تیره امیر را
که جالیزها برایش خبر دار شده اند
بشنو مهتاب که سه تار مش بابا
به یغما رفته
و چای سرد دادایی
دیگر قوری ندارد

                                                   ^{خواب ديدم ، دم صبح}

                                          ^{می پرم چون قمری}

                                                   ^{می جهم  برلب جوی} 

                                       ^{می روم  تا ته دشت ...}

                                                        ^{عمق دشت نا پیدا}

                                               ^{دشت بود...}

                                  ^{خيز نگاهم تاکوه} 

                                                    ^{کوه بود تامهتاب}

                                                   ^{عکس مهتاب...}

                                                                     ^درخواب

                                                ^{دل سپرده برآب}

                                          ^{می پريدم در باد} 

                                                     ^{زيرپايم همه دشت}  

                                          ^{روی امواج خیال}

                                                ^{مست بودم و شاد}

                                                             ^{گیسوانم مست بود}

                                                                 ^{مست حرکات نسیم}

                                                 ^{می کشید دست به اندام صبا}

                                                 ^{می جهید تا فردا}

                             ^{چشمهایم  در خواب}

                                                 ^{مثل هوشیاری   روز} 

                                                                ^{پرکشید از پی تو} 

                                                        ^{پس  یک قطره نگاه}  

                                   ^{عکس چشمان تو بود}

                                                  ^{در کنار مهتاب}  

                                                  ^{دل سپرده بر آب}

                                    ^{کم کمک رفته به خواب}

                   ^{من چه بی تاب شدم                                                                                                                      پرکشیدم سر کوه}

                                         ^{پرزدم تا دل ماه ...}  

                                                  ^{تا خودم} 

                                                        ^{... ماه شدم}