از من پرسید، می توانید چهر ه اش را تصویر کنی؟ گفتم بله و از چهرۀ او تصویری کشیدم.... گفت: می توانید احساسات او را هم بنویسید که چگونه مردی بود؟ گفتم بله می توانم و نوشتم؛ او بسیار مهربان، مقتدر، باهوش، مردمدار، یک پدر نمونه و... گفت: معمولآ چه لباسهائی می پوشیدند؟ گفتم : البتّه اغلب، لباس نظامی تنش بود ولی وقتی هم لباس شخصی به تن می کرد، او را با شلواری به رنگ سفید یا شیری و بلوزهائی به رنگ شاد به خاطر دارم و بعد عکسهائی را که از او داشتم نشان دادم ...

گفت: مادر... صدایش را چه ؟... به خاطر دارید؟ گفتم : بله، البته ... مگر ممکن است صدای او را فراموش کنم، هنوز پس از گذشت بیست و پنج سال با او حرف می زنم، هنوز صدای او در گوشم می پیچد و او تنها کسی است که بااو درد دل می کنم...  

  می توانم ... از چهره مردانه وزیبای او و از اندام ورزیده، از احساسات پاکش، ازشجاعت و دلیریش ... تصویر ی نقش کنم و یا مطلبی بنویسم و یا بازگو کنم ...

 راستی چرا صدا شکل و یا رنگ ندارد... من چطور باید به پسرم بگویم که این صدای پدرم است؟!!