از عالم زَر به عالم خویش شدی

با ما صنمی نشسته بی کیش شدی

از ماه و فلک جدا، فتاده برخاک

غیر ره ما گسسته، بی خویش شدی

یک چند به دولتت شدیم خادم دیر

سیاح شده جان تو را کردیم سیر

از جام لبت گرفته سرمست شدیم

تارک شده برجهان و بر عالم غیر

اینک که زاحوال تو مامست شدیم

از چشم فلک فتاده و پست شدیم

بی خویش شدی دوباره در عالم زر

نه مانده شراب و نه دگر مست شدیم

بنمای رخت ای جان بربنده درگاهت

صد بوسه مستانه بر چهرۀ چون ماهت

برگیر رخت از غیر، ما غیر تو نشناسیم

یک نیم نظر برما، برخاک و خس راهت

*****

مینیاتور: استاد محمود فرشچیان