نمی دانم چرا بلبل به جای گل نشسته سوگ پروانه

چرا شمع زبان بسته زآتش گشته بیگانه

برای چه صنوبرها بدون برگ می رقصند بیهوده

چرا لیلی زفرهادش جداگشته به دل گردیده بیگانه

برای چه کبوترها به پروازند برای دیدن کرکس

نمی دانم چرا گُل ها شده خُشک و زمین گریده ویرانه

مگر رسم وفا مُرده که آتش جای گُل از خاک می روید 

چرا دنیا شده خاکستری رنگ و چرا گردیده ویرانه

چرا مهر و محبت خار گشته در میان عالم و هستی  

نمی دانم چرا آن مرد عالم دانا  به ظاهر گشته دیوانه

مگر مردم نمی دانند که عالم دار فانی و جهان پوچ است

چرا پس بی مرامی می کنند و معرفت گردیده  افسانه