در ابر پنهان می شوم ، دریا و طوفان می شوم

ابر  سیاه ِ  پر ز درد  ، یکباره  باران می شوم

از دامن کوه و چمن،  تا اوج عشق  پر می کشم  

با  شور می سازم  رهی ،  اما  پریشان می شوم

با  شور  می پوشم  به  تن،  پیراهن  گلدار سرخ

می رقصم از آواز تو،  از  خنده  گریان  می شوم    

تن می کشم بر پیله ام ، شاید  شوم  پروانه ای  

خالی وپر از لحظه ها ، پوشیده عریان می شوم

هی می شوم مانند موج، بر ساحلی از نور و عشق

 چون شعله ای هنگام مرگ، درباد پنهان می شوم

برروح خود هی می دمم، دم های خوب هستی ام

اما  ز دست  بخت  بد ،  یکباره  زندان  می شوم

 آباد می سازم تنم ،  با سنگ خارا،  سنگ صبر

اما  نمی دانم  چرا ،  پیوسته  ویران  می شوم