تیشه ها پر جوش و خاموشان همه راهی شدند

چون شکست دندان،  گدایان حاتم طاعی شدند

می فروشان، خمره ها را ریختند در رود عشق

عاشقی  را  آب  برد و سینه ها  خالی شدند

خون گرفت جای گلستان، دشتهای سبز را

سبزه ها آتش گرفته، رنگ عنابی  شدند

غیرت انسان به تیر غیب رفت آن سوی کوه

کوه ها از هم گسسته،  سوی ابر جاری شدند

ماهیان پرواز کردند، پرکشیدندتا فراز کوه ها

شیر و اشتر ها به دریا ها زدند،  ماهی شدند

چشم اقبال از زمین برچیده شد بر هر کسی

چون زمینی ها مترسکهای پوشالی شدند