من  اززیبایی و این سادگی ها ی مکرر،  می هراسم   

از این زشتی و سختی آنچه آمد بر سر ما، می هراسم  

ز آواز خوش  بلبل،  پر  پروانه  عاشق ،  تن   شمع 

ز فال حافظ  وآن   بی قراری های زیبا،  می هراسم  

ستاره ،  کهشکشان،  حتی  نگاهی  خوش  به  رویا  

از عاشق گشتنم بر نورماه، برروی دریا، می هراسم     

ز باغ  پُر گل و پروانه و افسون و رویا ها ی  جنگل

ازآنچه شوروغُوغا می کند  بر جان  تنها، می هراسم

من  از نامردی و چاقو زدن از پشت، با دست عزیزم    

ز آهوی  شکسته  دل   که   می آید  بر ما، می هراسم

نمی سازم دگر آزاد صید ی راکه در بند ی اسیر است

من از زندانی صیدی شدن در بین صحرا،  می هراسم

نمی خواهم   ببینم  عشق  را  آهسته  می آید  سراغم   

ز افسونی که روحم را کند  بسیار  زیبا، می هراسم

من از دیروز و امروز و تمام خاطرات تلخ  و شیرین   

زهر چه می رسد درراه من تا صبح فردا، می هراسم